Gezdiğim şehirlerde uğradığım mekanlardır otel odaları,farklı mekanların vazgeçilmez güzelliğine rastlarken,alışkanlığımın dışında kasvet yuvalarıda olur,bir oda daha önceki sahibinden izler taşır,hep güzel ve yarım kalmış hayallere rastlamak isterim sonu benimle biten…en ufak eşyayı almayı unutmazken oda sahibi kurduğu hayali unutur,bazen göz yaşlarını taşır bir önceki kişinin başımı koyduğum yastık,oda zindan,düşüncesinde esirdir,yine zoraki bir ayrılık…

Gece farklı sunar şehri,hüzün kapımdan kovduğum,penceremden izinsiz giren davetsiz misafir…sehrin hediyesidir geceye sarı ışıklar,göz kırpan sarı ışıklar yalan bir aşkı hatırlatır bana,sabahı bile bekleyemez bir çoğu sönmek için…

Şehrimi özledim şimdiden,oysa burada kalıcıyım,ne çok şey getirmişim yanımda şimdi fark ettim,nakliyesi bulunmazken anıların kalbime ne çok sen istiflemişim,hani seni anlatsam karşımdaki boş caddeye sahipleneni gülen çocuklar olurmuydu,şehrimden bir köşe anlatsam mesala karanlık meydanlarını aydınlatan anıtlar dikilirmiydi…

Bir şehri terk edersin işlerini sebeb göstererek,gitmesende olur gerçeğini kabul etmezsin,en kolay şeydir uzaklaşmak,uzaklaştıkça hatırlamaktan ırak olacağını zannedersin,hatırlamak gibi evcil yanlarını yabancı şehrin kaldırımlarında tanımazsın oysa sadece kendini kandırırsın,insan unutmak istediğini hatırlar…

Gittiğimi şehrim fark edecekmiydi,uğurlanmayı hiç sevmem,oysa dön dercesine uğurlanmayı bekledim,gitmek ister yanıma nice sen alıp gittim,belki fark edersin kendinden eksileneni…

Fark etmezliğinde gözlerinle saracağın yaralarım artmıştı,bilincsizce savururken uzaklara kendimi ne çok fark edilmek istemiştim,ne çok bencilmişim,zaman gecerken yaralarımın üzerinden oysa ben gecer sanmıştım,yanılmışım…

Geç kalmış fark edişlerim pişmanlığıma yama olmaz,bir şehri bırakırken sana başka bir şehirde bakışlarına benzer ayrıntılar aradım…ömrü aramakla gecen adamın yolları sessiz,levhaları ise konuşkan olurmuş…

a.r.d

Ağlamak istediğinde ağlayamaz genelde insan,gözlerimden yaş olarak damla istedim,hüzünlerimizden yetiştirdik bizler huzuru,hüzünleri göz yaşı ile besledik…uzakları yakın etmekle başlar aşk,sen beni kendine taşı ilk olarak,aşk!seninle aramızda kaç şehir var,ben hiç saymadım,seni kendimde bulurum,sen bendesin çoğu zaman…

Hadi seviyorum de,bize kulak veren yıldız duysun aşkı,son yakışmaz bu güzelliğe ve hiçbir son kirletemez aşkı,aşk koparım enginlerden,hani bulunmaz denilen,aşılmaz denilen,başka bir şehrin rüzgarı kirletmemeli saclarını…

Sevdaların sırtını dönüp,çekip gitmeyi ima ederdi,oysa tüm yalanlarımı çocukluğumda bırakmıştım,hatırlıyorsan senin için yapmıştım isimlerimizin yazıldığı uçurtmayı,ne kadar çok yükselirse sana o kadar aşık olacaktım…

Öğrendim,düşersin,kalkarsın,devam eder hayat,odamın içi beton sütunlara taşınmış esaret dolu,bu son savaş,sana verdiğim son taviz…üşüdüm,ört üzerimi gece,karanlığı değil hüznü çarşaf gibi…

Bir şehri bölmeye yeter deniz,biz deniz etrafında kurulmuş şehirler gibiyiz,iki yakası olan,iki yüzü olan,iki hikayesi olan aşk gibiyiz,birleştirir seni,beni bir köprünün heybeti…

Saat gecenin üçü ben hala uyuyamıyorum,deniz tarafından bölünen bir şehri tamamlayamıyorum,köprüler kuruyorum adı aşk olan ve ben seninle tamamlanıyorum…

Kaldırıma düşlerimi kazıyıp,takvimlere seni ekliyorum

Sana gelemediğim,seni düşünmediğim her günü ben yok sayıyorum

Hayat mı?ecel mi?kazanç mı?kayıp mı?her günüm

Askıya alınmış sensiz ruhum

Söyle bu yol nerede biter

Bu koşturma nereye kadar

Hangi yol seni bana getirir

Kaç hayal  bir sen yapar

Aşk için kaç gerçeği feda etmeli insan

a.r.d

Bir kadın tanımıştım,büyümeye dünden hevesli,hayatı kendinden emin gözlerle izleyen, o  izledikçe dünyayı güneş ışıklarını kısıyordu,bir şehre iki ışık fazla geliyordu…biz hayatı birlikte öğrenecektik,hayat ise kaynağı olmayan kitap,yaşadıkça öğrenirsin,düş dükçe tanırsın kendini,aşk denilen bilmeceyi…aslında hiç kimse yanlış olanı sevmez hayatta,yola çıktıktan sonra yanlışın,yanlış olduğunu anlar,sevenin kurban seçildiği masallarda,aşklarımız kan uykusundadır,sevmek için sıradadır insan ,güven ise dönüşü olmayan yoldadır…biz ne zaman büyüdükte bizimle birlikte büyüdü yalanlarımız…düşünmemeliyim ne kaybettiklerimi nede kanayan yanımı,düşündükçe kanar acıyan yaram,canım ise acıyan yanımdadır…

Anlayarak yaşlanıyorum,her anladığımda bir hatanın esiri oluyorum,anladım ki gökkuşağına küsmemeli insan,sonra hayatta renksiz kalabiliyor…seni sonsuza kadar sevebilirdim,sen benim için avuçlarında yalanlar yetiştirdin,bitmek için değil,sonsuz olmak için kurulmuştu tüm düşler,düşler gibi,ömrüm gibi yitik ve yalnızız şimdi,sen köşende elleri yüzene kapanıp bekleyen bir kadınsın,ellerin ellerimde değil yüzünde yaşlanacak şimdi…

Bütün yanlışlıklarımızdan yine bir aşk doğacak kadar seni seviyorum,tek bir söz duymak istiyorsun belkide,yenilginin siyahında zafer çığlığı atma isteği sendeki,unutma en büyük aşklar gurur adına katlediliyor,oysa tüm düşlerimin zehri alınmıştı ve biz şehrimizin en güzel masalıyla aynı yaştaydık…

Ne rüzgara karşı yürümek yordu beni,nede aşka küs yaşamak,sadece sensizlikti belki…sanırım ben ağlıyorum,göz yaşlarım hiç bu kadar ıslak olmamıştı,sen hiç bu kadar uzaklaşmamıştın…her şey bitti,yağmurun bulutuna dönmesi gibi,her şey zor olsa da başladığı noktaya geri dönüyor,üzerimden mor bulutlar geçiyor…evi boşaltıyorum bu gün,eşyaları toplamak,onlara sensiz dokunmak zor geliyor…

Biteceğini bile,bile tekrardan sever miydim diye soruyorum kendime,bunu hiç düşünmeden tekrardan yapardım,ömürlük olmasa da,kısa sürse de seni yine severdim…sessiz düşünme saatlerimde kendime itiraflarım,hatıraları deşme anlarım,kurcaladıkça ortalığa saçılan izler…artık kurtulmalıyım,unutmalıyım seni…bir sabah katlığımda ellerimin çizgisi yeni bir yolu gösterecek,kaderim gözlerimden önce,ellerime vuracak,sana ellerimle susuyorum,eller dokunarak konuşur ya,ben senden uzaklarda,sana dokunamayarak,sana susarak gün eskitiyorum…her yağmurdan sonra çıkan gökkuşağını gördüğünde beni hatırla,ben öyle yapıyorum,ben yağmurlu bir günde tanımıştım seni…dört günlük yaşarsın aşkı ama bir ömürlük hasretini çekersin…

Bir adam vardı kendini kurumuş bir papatyaya bağlıyarak hayata tutunuyordu,çünkü papatya bir zamanlar sevdiği kadının saçlarını süslüyordu…

a.r.d