Kadınım! güldüğüm tüm fotoğraflarda senden kalma mutluluklar taşıyorum ben,mevsimleri bahar diye seviyorum,sen kokan çiçekler topluyorum yine bahçemden,kaybettiğimi bulma özlemiyle çıkıyorum tüm yollara,aşk bürünüp,bir çocuk taşırken kalbimde ne kuvvetli atıyorum adımlarımı sana,adımlayarak büyütürken benliğimi,benimle birlikte büyüyor sanki uzaklar…

Gözlerime güneş değmeyeli ne çok zaman geçmiş,vuslata çıkan sözlerimde ben aşkı çoktan unutmuştum,gece karanlığından da vazgeçtim sana adadığım yıldız kaydıktan sonra,bir yıldız kayarken bilinmeze,gözlerindeki ışığı siler öyle gidermiş…

Unutmamak için yazıyorum,bu resme ondan bakıyorum uzun,uzun,gülüşümdeki incelikten sana olan büyük bir aşk çıkarıyorum,aşkı kaybettiğime üzülürken yine kendimde aşka ev sahibi bir şehir buluyorum,her köşe başını kendime ait sanırken,benliğime ismini haykıran rüzgarlar esiyor,papatyalar sana gülüyor yine,sonu sevi yora çıkan falları özlüyorum,oysa şimdi vuslatın olgunluğunu tek başıma yaşıyorum,tek başıma kalmak istedikçe kemdim de ,gözlerime dikiliyorsun,ben yine bakışlarımı sende unutuyorum…

Acıtmak istedikçe canımı,yazıyorum…sevgi sözlerindeki kayganlığa şaşıyorum,nasıl sevgi okunurken sözler ayrılıkta sonuçlanır…sen uzaklarda beni düşünürsen,şehrimde bahar olur,bir resme bana dokunur gibi bakarsan kalbim bunu anlar,kalbimin nasırlığına nisan yağmurları yağar…

Ben aşık oldukça bu dünyadan ölüyorum,aşık olmamak için zorlasam da kendimi, ölümcül bir acı taşıyorum,kalabalıkları katleden,yalnızlığa ortakçı düşünceler besliyorum…kalabalıklara sessiz,kendine özgür…bir ayna tutmaktır içine aşk,kendinde yine sevgiliyi anlatan ayrıntılar yakalamaktır,ne çok benziyor göz yaşlarım yağmura,ellerim senin gibi terliyor,tüyden kaleme yine kan sıçrıyor…

Seviyor musun diye sorma bana,sevgiye olan özlemi satırlarda acıtıyorum,belki bir gün ismini bildiğim acılar çekerim aşktan kalma,yada sonsuza kadar mutlu olmanın sevincini yaşarım…

Unutmamak için yazıyorum,kavuşma anıma saklıyorum ayrılıklarımı,senden önceydi derim tüm acılarım,öldürmeyen acıların olgunlaştırdığı gerçeğinde,ben kendimi sana hazırlıyorum…

a.r.d

Sana göre ben küçüktüm…Ben yüreğimin en derin köşesinde senden büyük sevgiler yetiştiriyordum,senin haberin bile yoktu…geceye yazmıştım adını…yalnızlığımda senin çok sevdiğin,adını bilmediğim,ne dediğini anlamadığım şarkıyı dinliyordum,istediğim sözleri kullanıyordum seni anlatan ve şarkı o sözlere bürünüyordu,kadın aşktan bahsediyordu,ben bu şarkıyı imkansız bir masal olarak yorumladım…

masallarda yaşanan koca bir yalanmıydı,yoksa onları gerçek yapan bizlermiydik,kimseye söylemediğim gerçek bir masala inanmıştım içinde seninle olabildiğim…ben yüreğimin en derin kuytularında senden büyük sevgiler yetişiyordum arada ki yaş farkını kapatmak gayretiyle…kimselere mırıldanamadığım aşk şarkısının sözleriydin,ben bu sözlerin eşliğinde tanımıştım hayatı,deniz gözlü bakışların olgunlaştırmıştı beni…

Kaybettim ben o sözleri de artık,keşke saklasaydım diyorum ama gidişinle çok kızmıştım sana,sana dair ne varsa yazdığım parçalamıştım hepsini…ben çocuk olmaktan vazgeçmiştim sana aşık olduğum yıllarımda…sen şehrimin en güzel kızı,ben kaldırımda oturup sana aşk cümleleri toplayan,yaşını gizlemeye çalışan aşık…yazdıklarıma düşüyor hayalin,bir başkasıyla gittiğin  gün ölüm sancısındaki beni anlatıyor…asılıyor aşk dediğim cümleler sokağımdaki dar ağacına…ben aşık olmak istediğimde geç kalmıştım hayata,bakışlarında tanımıştım aşkı ama son treni kaçırmıştım aşka giden…ben yine geç kalmıştım…sana yazdıklarım kaldı şimdi bana…

Birde paylaşıma açık anılar dolu hatıralarımda…anlatmak istiyorum seni eski günlerdeki gibi…çocuk olduğumu kabullenemediğim yıllarımda sana olan aşkımı çabuk kabullenmiştim,şimdi kimliksiz aşklar besliyorum ben,adressiz mekanlara yolluyorum tüm mektupları…sessizlikten kelimeler türetiyorum,yalnızlığımın karşısına dikilen,buda faydalı olmuyor…hayatta hiç hatırlamayacağın,şuan görsen tanımayacağın bir gönül sancısıydı sana hissettiklerim,belki bilsen sende kalmak isterdin yada benim gibi bir yanını hala çocuk bırakmak…

Bir masal büyüyüsün sen

Ulaşılmazsın,yaşanmazsın,imkansızsın

Anlatılırsın masal pembeliğinde

Masalda adı gecen güzel kızsın

Bir varmış,bir yokmuş diye anlatılan

Bende sana aşık genç olurdum

İmkansız olana inat hayaller kurardım öylece

Şiirlere gizlenmişti aşk
Seni sadece onlar anlatırdı

Yaşardım seni hayallerde
O hayaller bir masaldı

Bitmesin bu masal
Anlatılsın hep bu şiir

a.r.d

kendimi dinlemek isterim herkesten soyutladığım,bir viraj olurum ucuruma yaslanan,bazen bir liman tüm fırtınalara kapalı…

kendimde bulurum suskunluğu,yazarak konuşurum,tarihcesi olmayan ,hiç yasanmamış,kimliksiz bir aşktır tasıdığım…

bazen yeni bir şehir diliyorum kendime hatıraları sadece benim yasadığım olan,yarına hep umut taşıma isteği,sokağımda doğmalı güneş,
bir fincan kahvenin hala kırk yıl hatırını güden komsular,sokaklarında yeni yetme aşıklar,eskiyi aratmayan sevdalar var gözlerinde,
bazen kirlenmemiş bir gök yüzü diliyorum,yağmur bile ağlatmamalı onu,susuz kalma korkusu yasamadan tüm çiçekler,
ben susuz kalacak kadar serap özlemi yasıyabilirim ucsuz sahralarda ama tüm seraplarımda ben aşka çıkmalıyım,
hikayesi başka sehirlerde anlatılan bir aşkı taşımalıyım..

yeni bir sayfa acmak belkide,geçtiğin tüm yolları sıfırlamak,yeni bir yol bulmak ruhuna,dağ ve patikadan oluşan,adressiz ve caddeden uzak evim,
içimdeki cocuk korku yaşamamalı karşıdan karşıya gecerken,hasret uğurlamalı sabahlarımda ,gece dönüşlerimde kavusma sevincim,
karşılamalarımda bir kadın,yolumu gözlüyen…

gün içindeki gülen yüzüme inatla satırlarda hüzün işlemek bunun adı,kalemin kağıda işkencesi gibi,neyin intikamıydı bu?
tüm cevapları kendime saklarcasına susmalıyım,ya da avazım cıktığınca konuşmalı..
uzvu kesilseydi bedenimin hayat sevincim kalırmıydı,ellerini tutabilmek için ellerim mesala,
ben sana kalbimle sarılabilirmiydim,sana gelmek için ayaklarım mesala,ben düşlerimdeki gibi uzaklara kavuşabilirmiydim,
silebilirmiydim yolları,dilim olmasa seni anlatan,sen gözlerime bakıp gözlerimden bir sen daha çıkarabilirmiydin,şarkı sözlerimde
seni anlatıyorum,daha müzikle buluşmamış…

haykırışım kör ve sağır geceye,özgür bakışlarımdaki esareti silmeye bir aşk gelmeli,aşkla vuruyorum
kalbimin orta yerinden kendimi,can çekişmelerim oluyor sensizliğim…

a.r.d

Efkarın demlendiği,şehrimin kıyı şeridinde,asırlık aşkların şahidi bir nostaljik mekan…denizi gören tarafında oturup yudumlamak düşünceleri sıcak cayın eşliğinde,kışı aratmayan bir bahar akşamında…

Karşı kıyılara gitmeye hazırlanan bir gemin limandan ayrılmak istemezcesine feryadı siren sesleri…geminin seyir defterine yazılmıştı tüm mektuplar karşı kıyılarda yitirdiğim sevgiliye cevaben…

Karşı kıyılara,sevgiliyi götürecek geminin aşk yolcusuyum ,ne uğurlayanı,nede bekleyeni olan…o gemide olmayı düşünmek,yol almak karşı kıyılara,seni bulmak,sana kavuşmak karanlığımdan sıyrılıp…efkarın terkisinde ,dudaklarıma kelepçelediğim şarkı sözünün eşliğinde ,düşüncemin firarı yalnızlığımdan…

Sahili yol boyu adımlamak düşüncenin ve hasretin dayanılmaz anlarında… Gün batımını izlemek martıların aşk fasıllarında… deniz demek sen demek,deniz demek aşk demek,deniz demek ayrılık demek…esir almıştı ruhumu düşüncen… Kaç şiir yazdım,kaç umut adadım sevdanı dilendiğim bakışlarının derinliğine…

Bir gülün ömrü üzerine yazılmıştı seninle aşkımız…bir mevsimlik duygu fırtınası…savurdu rüzgar yaprak kırılganlığındaki bakışlarını karşı sahile… Denizleri mürekkep yaptığım,sayfalarını rüzgarın savurduğu tüm mektuplar sana yazılmıştı…bir gülün ömrü ne kadar olur ki?tabiata renk veren kısa bir paylaşım…aşk kısa sürdü,izleri silmek,aşkın gölgesinden kurtulmak bir ömür… İzini taşıyor şehir,adımladığımız sahil…

İşte sensizliğin feryat ettiği bir gün batımı ve ben yine aynı sahili sen yanımdaymışsın gibi adımlıyorum,yudumluyorum hasreti,elimde ucu körelmiş bir kalem ve bir bankın soğukluğu,gözüm karşı kıyılarda,sevgili uzak değil göz ucu yakınlığında…güneş veda etmek üzere şehrime,bitmesini istemiyorum bu günün,bu yazının uzadıkça uzamasını istiyorum…

ve yine aynı sarkı kulaklarımda,sen talihime takıldın,adın düşmez dudaklarımdan..bu deniz ,adımladığımız sahil, dalgalara donunan martılar seni özlemiş,dön gel esmerim,her şey bıraktığın gibi,kaldığı yerden devam etmeye hazır…kendime soruyorum şimdi aşk mı güzel?hasret mi?hasretin içindeki mutluluğa dokunmakmış aşk,benim hasret kadar mutlu yanlarım vardı,sen vardın..aşk seninle yaşadığım güzel bir paylaşım,bir gülün tabiata kattığı gibi..seninle aşkı yaşamakta güzeldi,her gün,her an hasretini çekmekte…

sen benim için…

sensizim…

sahil sessiz…

yüreğimde aşkının izleri…

sensizliğimde göz yaşı mesaisinde ruhum …

ağlamak senin için…

oda güzeldi…

a.r.d

Bir ömre kaç aşk sığdıra bilir insan,bir hayat kaç aşkın ağırlığını taşıyabilir?hasret acısı kadar severim oysa hayatı elimde aşkın ve hayatın yalan yanlış tarifiyle…tam olarak hayatın neresindedir aşk?hayat kazananla kaybedenin mücadelesiymiş oysa, süresi belli olmayan…aşk ise kaybedenin göz yaşında gizlenmiştir…

Hayata kaç aşkın göz yaşı döküldü,kaç aşkın gece olup sancısı sürüldü…hayata kiralanmıştı ruhlarımız, aslında ruhumuz bir karanfile emanetti ağıt tutan gecelerde…ben hayatın yollarını kaybettim kazanın hepsini aldığı bu düzende…senin için biriktirdiğim tüm karanfiller senindi  oysa şimdi beni yollara sür sevgili,hayattan başka bir hesap açmak istiyorum adıma…

Yollar dağların eteklerine çıkıyormuş,bilmediğim dilde konuşuyor insanlar,uzaklarda bir şehre yerleşiyorum,bir kadın seviyorum sarılmaları seni hatırlattığı için…kendime kızsam da unutamıyorum şehrinin sonbahar rüzgarlarını,deniz kokan sokaklarını…

Dilimde senin için biriktirdiğim sözleri azat ediyorum güzel  bir kızın bakışlarına,deniz kokmuyordu belki sacları ama senin gibi bakıyordu,bir kış günüydü insanı titreten ben ağustos oluyordum senin gibi güldüğü zamanlarda…

Ben seni içimde büyütmüşüm ruhumu istila ettiğin fırtınalarda, şimdi alıyorum kendimi gözlerinden başka tutkulara demir atıyorum…bu son  sancıydı çekilen ve kendini şair zanneden isyan yazıyordu içindeki hayale…

Ben aşk olmak istediğim anlarda nedenini daha çözemedim hasret olurum,ben en derin kuytularda aşkınla süslenmiştim,şimdi bir gül kan ağlıyor düşlerimde sen ise siyah saclarını kızıla boyuyorsun,anladım ki aşk toplumsal bir yalanmış sahte gülüşlerin senfonisinde…

Beklide en ucuzundan bir paylaşımdı aşk,kalanlar gidenlerin ardından bir türküyü bile çok görürdü,oysa hançer kıvamında bir soğukluktu aşk yüreğime saplanan…ben çok güzel aşık olurmuşum tanıyanlar öyle der ve her aşkta ben kaybolurum…

a.r.d.

Bir kadın tanımıştım,büyümeye dünden hevesli,hayatı kendinden emin gözlerle izleyen, o  izledikçe dünyayı güneş ışıklarını kısıyordu,bir şehre iki ışık fazla geliyordu…biz hayatı birlikte öğrenecektik,hayat ise kaynağı olmayan kitap,yaşadıkça öğrenirsin,düş dükçe tanırsın kendini,aşk denilen bilmeceyi…aslında hiç kimse yanlış olanı sevmez hayatta,yola çıktıktan sonra yanlışın,yanlış olduğunu anlar,sevenin kurban seçildiği masallarda,aşklarımız kan uykusundadır,sevmek için sıradadır insan ,güven ise dönüşü olmayan yoldadır…biz ne zaman büyüdükte bizimle birlikte büyüdü yalanlarımız…düşünmemeliyim ne kaybettiklerimi nede kanayan yanımı,düşündükçe kanar acıyan yaram,canım ise acıyan yanımdadır…

Anlayarak yaşlanıyorum,her anladığımda bir hatanın esiri oluyorum,anladım ki gökkuşağına küsmemeli insan,sonra hayatta renksiz kalabiliyor…seni sonsuza kadar sevebilirdim,sen benim için avuçlarında yalanlar yetiştirdin,bitmek için değil,sonsuz olmak için kurulmuştu tüm düşler,düşler gibi,ömrüm gibi yitik ve yalnızız şimdi,sen köşende elleri yüzene kapanıp bekleyen bir kadınsın,ellerin ellerimde değil yüzünde yaşlanacak şimdi…

Bütün yanlışlıklarımızdan yine bir aşk doğacak kadar seni seviyorum,tek bir söz duymak istiyorsun belkide,yenilginin siyahında zafer çığlığı atma isteği sendeki,unutma en büyük aşklar gurur adına katlediliyor,oysa tüm düşlerimin zehri alınmıştı ve biz şehrimizin en güzel masalıyla aynı yaştaydık…

Ne rüzgara karşı yürümek yordu beni,nede aşka küs yaşamak,sadece sensizlikti belki…sanırım ben ağlıyorum,göz yaşlarım hiç bu kadar ıslak olmamıştı,sen hiç bu kadar uzaklaşmamıştın…her şey bitti,yağmurun bulutuna dönmesi gibi,her şey zor olsa da başladığı noktaya geri dönüyor,üzerimden mor bulutlar geçiyor…evi boşaltıyorum bu gün,eşyaları toplamak,onlara sensiz dokunmak zor geliyor…

Biteceğini bile,bile tekrardan sever miydim diye soruyorum kendime,bunu hiç düşünmeden tekrardan yapardım,ömürlük olmasa da,kısa sürse de seni yine severdim…sessiz düşünme saatlerimde kendime itiraflarım,hatıraları deşme anlarım,kurcaladıkça ortalığa saçılan izler…artık kurtulmalıyım,unutmalıyım seni…bir sabah katlığımda ellerimin çizgisi yeni bir yolu gösterecek,kaderim gözlerimden önce,ellerime vuracak,sana ellerimle susuyorum,eller dokunarak konuşur ya,ben senden uzaklarda,sana dokunamayarak,sana susarak gün eskitiyorum…her yağmurdan sonra çıkan gökkuşağını gördüğünde beni hatırla,ben öyle yapıyorum,ben yağmurlu bir günde tanımıştım seni…dört günlük yaşarsın aşkı ama bir ömürlük hasretini çekersin…

Bir adam vardı kendini kurumuş bir papatyaya bağlıyarak hayata tutunuyordu,çünkü papatya bir zamanlar sevdiği kadının saçlarını süslüyordu…

a.r.d

Mutsuzluğun sancısı mı olgunlaştırıyor beni,yoksa silerek öğrenmek mi?öncesi ve sonrası yok hayatın sadece şuanı yaşayabiliyorum,hayat tüm cevapları zamanın  içine saklıyor,yaşadıkça öğreniyorsun,yürüdükçe yakınlaşıyorsun…senden önce yüzüm kimliksiz,tebessüm yüzümde öksüz,bir aşk yazıyorum aşk yarı yolda kalıyor,aşkta ayrılık iz sürüyor…serap halindeyim,gerçeklerden uzak,hayallere tutunarak yaşıyorum…köre haber getiren elçi yine karanlığım oluyor…

Sen geldin,düşlerimde yaşamaktan vazgeçtin,şuan gerçeğimdesin…ben çok görmüştüm yüzünü düşlerimde,senli rüyalarıma dualar eklemiştim gerçeğim olman için,şimdi sen varsın,her adımda sana yakınlaşma gayretim,kalbi dışarıda atan çocuk sevinci…

Seni düşünürken bir şehir oluyorum sokakları olmayan,sadece büyük bir meydandan müteşekkil,bir meydan oluyorum içimde sen,saba rüzgarı esintim oluyor ve sen hala içimde büyüyen kadın,bir şiir oluyorum yine,öncekilerden daha anlamlı ve adın yine geçiyor bir ömür boyu sürecek şekilde,ömrüme gamzelerin mühür oluyor…

Yaşanan her anım seninle,ben seninle öğreniyorum unutmamayı,seni ömrüme taşıyorum…seni günde kaç kes seviyorum bir bilsen,kaç kes senli düşlere dalıyorum güpegündüz,kaç kes seninle bir ömrü hayal edip o ömürde yaşlanıyorum ve sen yanımda oluyorsun elleriyle konuşan kadın…

Ben bakışlarımda seni taşıyorum,sen diye bakıyorum bu şehre,sen,ben ve koca şehir aşka yanıyor,içime aşkın yangını sıçrıyor…sen yine yalın ayaklı bir kız olursun,bastığın yer kutsal,bana koşuyorsun ellerinde huzur,gamzelerinde bir ömür yetecek mutlulukla…

Senin adına atılan başlık gibi hayat,sen yeni hayatımın adı,hayat buluyor tekrardan solmuş tarafım,sol tarafımda taşıdığım sancım diniyor,sükun buluyor tüm düşünceler,tüm fırtınalar geride kalmış ve bir  limanda soluklamak yeni hayatı…üzüntülerinde tek değilsin artık,ağlarsan bir gözünden sen,diğer gözünden ben damlarım,ölsen ilk olarak beni gömerler…imkansızlıklar düğümlemesin kalbini,gözlerinde aradığım küçük bir cesaret,sana emanet ömrüm,aşkım…

a.r.d

Sıkıca sarıl hayalime üşüme bensiz odalarda…şehrinin en terk edilmiş köşesine yaz adımı…gözünde büyüyen bir adam düşün aynı anda avuçlarında eriyen,senin kaderine yenik düşen bir adam…o adamı göm şimdi şehrinin en güzel manzarasına ‘’ölürken aydınlıktı cesedi hiç yaşamadığı kadar’’ desin tanıyanlar…

Sana söylemek istediğim bir çok söz var aslında,konuşmam gerekirken anlamam nedensiz susmalarımı,kelimeler boğazımda büyür söylemek istediklerimi söyleyemem  sana…ben sana söyleyemediklerimi yaşadığının şehrin maviliklerine söyledim…hatıralara anlam yüklemek için her sokağa senli zamanları işledim…

Şehir bilir sensiz acılarımı,şimdi ağlayan bir şehir düşün ağladıkça sokakları çıkmaz olan…her şey ölür,aşklar,hatıralar,mutluluklar,tendeki can,sadece şehirler ölmez,şehirler kaybolmaz karanlıkta…ben ölümsüzlüğeşahit tuttum seni…

en sen olduğum anlarda bir şiir oldum sözlerinde seni anlattığım,birde yaşadığın şehir oldum çıkmaz sokaklardan kurtulup sana kavuştuğum…sensizlik yakışmıyor şehrin yüzüne,şehrinin bana ait köşesine hapset tüm çiçekleri…

olmasını istediğin bir rüya ile uyanırsın şehrinin ilk ışıklarına,adının ayrılık olduğu tüm sevmelerden,umutsuz olmaktan yorulursun,kavuşursun en ücralardan sıyrılıp aşka,unutmadığım,unutamayacağım aşkımdın,kaç kere şair doğdum ben,kaç kere şiir oldum bakışlarına…

Beni sor yaşadığın şehrin ışıklarına,
sana giden her kaldırıma eklediğim şiirlere sor…
sana yazılan tüm dizelerden sonra huzur hissettirir kendini
ben sonra bir yağmur dilerim hafiften
devamı olup ta yazılan  ve sana söyleyemediğim dizeler gelir aklıma
hiç kimse yaşadığı şehirden büyük sevemezmiş…
köşe başında aşk beklemelerime
adının yalnızlık olduğu tüm sevmelere sor beni

a.r.d

Aşk kimliğimin oluşmasında anlamlı bir örneklemeydi Zehra ninenin hayatı…yaşı ve kişiliği ile saygı gören örnek timsali bir Osmanlı kadını…karşı komşumuz,annemin en çok girip çıktığı ve sevdiği büyüklerinden,dostlarından biri…annemin akıl hocası,ailecek bizim evde saygı gören ve çok sevdiğimiz bir sima…benim ve ablamın büyütülmesinde çok emeği dokunan fedakar kişi…az konuşan,konuştuğu zaman ise söylemiş olduğu anlamlı sözlerle az konuşmasındaki farkı kapatan,okyanuslar kadar derin bir yüreğe sahip olan Zehra nine…tek başına yaşıyordu…her sabah işe giderken onu cam kenarında görmeye o kadar çok alıştım ki,göz,göze gelip tebessüm etmesi,sıcak bakışı,selamlaması,hayır dualar eşliğinde uğurlaması onun bir adeti olmuştu…akşam iş dönüşlerimde yine her zaman olduğu gibi aynı yerinde’’cam kenarında!’’…sevdiği komşulardan başka hiçbir yakını olmayan Zehra ninenin cam kenarlarında yaşlanmasında ki sebep neydi…dört duvar arasında yalnızlığı paylaşıyordu…kışın soğuğuna tutulmuş bir bahar sabahı yaşıyordu yüreği,bakışlarındaki derinlik ve gizem bakanı çekiyordu…sessizliğin ve yalnızlığının arkasındaki sır perdesi her gecen gün bendeki merak duygusunu kamçılıyordu…suskunluğu,pencere önlerindeki çaresiz bekleyişi hangi olayın sonucuydu,beklenen kimdi…tek başına yaşadığı evinde geceye,karanlığa  neler fısıldıyordu…bir çok kez anneme Zehra ninenin neden yalnız olduğunu sordum,cevabı oda bilmiyordu…Zehra ninenin geçmişiyle ilgili hiçbir kimsenin fikri yoktu,cevap yine kendinde saklıydı…Zehra nine neden bu kadar yalnızdı,neden bazen gözleri boşluğa dalıyordu,çam kenarlarında beklerken içinden ne geçiriyordu,kimi bekliyor ve düşünüyordu…

içimde bu sırrı öğrenme arzusu gittikçe büyümekteydi,kabalıkta olsa müsait bir zamanında soracaktım kendisine…

iş yerinde öğle vakti telefonum çaldı,arayan annemdi,Zehra ninen akşam bize yemeğe gelmek istedi bilirsin ki o davet edilmeden gelemez,geldiğine göre önemli bir şey var sende yemeğe erken gel istersen oğlum dedi,bende tamam diyip kapadım telefonu…içeme bir korku düştü,acaba kadın cağız öleceğini mi anladı da son vasiyetini mi bildirecekti…Allah korusun!…

akşam oldu eve gittim aceleyle,yemek hazırlanmıştı,herkes Zehra nineyi bekliyordu,oda fazla gecikmeden geldi…yemek faslı bittikten sonra hepimiz içeriye geçtik…anlıyorduk ki Zehra ninenin bize anlatacakları vardı…pür dikkat Zehra nineye odaklanmıştık,acaba ne anlatacaktı…

Bu  yaşıma kadar herkes neden yalnız olduğumu kimim,kimsem olup olmadığını, suskunluğumu meraklandı durdu,ben ise hiçbir kimseye bir şey anlatmadım…sen istiyorsun diye anlatıyorum dedi gözlerime bakarak…o an başımdan aşağıya bir kaynar kazan döküldü sanki,benim meraklandığımı nereden anladı,utanmıştım!…utandığımı fark edince tebessüm etmeye başladı ve devam etti sözlerine…

Ben bir zamanlar birini çok sevmiştim,ismi Yusuf’tu,daha on yedi yaşımdaydım,Yusuf ise yirmi yaşındaydı…birbirimizi çok seviyorduk ve evlenmek istiyorduk…ikimizde ailesi bu inzivaca razı değildi,geçmişte yaşanmış bir husumet vardı aralarında, lakin bende,Yusuf’ta birbirimize ölesiye bağlıydık…ailelerimizin olmaz diye diretmeleri bu aşkın önüne set olarak çekiliyordu,ama yaşanılan aşk o kadar büyüktü ki ne ailelerimiz nede başka bir etken bu aşkın önüne perde bile olamazdı…Yusuf’un ailesi de benim ailemde böyle bir evliliğin olması ihtimalinde bizi evlatlıktan reddedeceklerini söylüyorlardı…

Biz bütün yaşanılanlara rağmen evlendik,artık köyde kalmazdık,Yusuf’un süt annesinin yanına yerleştik,ailem yanımda değildi,bu bir hatamıydı?tartışılır!’’ ama Yusuf’la yaşamış olduğum her saniye bunun bir hata olmadığını aksine iki ailenin bir biriyle aralarındaki sorun yüzünden bu kadar temiz bir aşkı kirlettiklerini haykırıyordu yaşadıklarımız…

Yusuf askere gidinceye kadar her şey çok güzeldi,evleneli çok az bir zaman olmasına rağmen bu ayrılığa nasıl dayanacaktım…Allahtan sabır istedim…Yusuf’un bir an önce gelmesi için dua ediyordum…ayrılık gecesi, Yusuf’u yarın askere uğurlayacaktım,o geceyi hiç unutmuyorum,o gece ikimizde hiç  uyumadık,Yusuf sürekli ben gelmesem beni unutma diyordu,bende hep kızıyordum ona,ne olur böyle şeylerden bahsetmeyelim diye…

O zamanlar böyle telefonlar yok,ayda bir mektubu geliyordu,hep şiir havasında aşk yazıları yazıyordu,benim okumam,yazmam olmadığı için muhtarın oğlu okuyordu,sağ olsun yazmak istediğim zamanda o yazıyordu…bir ay sonraki mektubunda Kore’ye savaşa gideceğini yazıyordu,o esnada içime bir korku düştü,aklıma gelen musibetleri hayra yormaya çalışsam da bu ateş içimi yakıyordu…bekledim bir ay mektup gelmedi,iki ay oldu bir ses yok,üç ay,bir yıl geçti hala bir haber yok…günler geçtikçe içimdeki ateş beni yakıp kül ediyordu…postacıyı her gördüğümde yolunu kesiyordum Yusuf’umdan bir haber var mı diye…içimdeki korku,sabır ve duaların eşliğinde bekliyorum,ama bir haber yok…gideli tam iki sene oldu,Yusuf’un ne  yaşadığına nede  öldüğüne dahil bir haber veren yoktu…muhtarın aracılığı ile her yere baş vurdum,onların dediği dua etmek ve beklemekten başka yapacağımız bir şey yok…üç yıl oldu hala bir haber yok…ölebileceği ihtimalini hiç düşünmek istemiyordum… ölmemeliydi, ölemezdi hayır ölecekse beni de öldürsün öyle ölelim…ben şimdi ne yaparım,kimlere sığınırım,hayatta tek varlığım Yusuf’um yokken hangi gün benim için aydınlık olur…

Muhtar bir gün beni yanı çağırdı,koşarak gittim yanına bir haber var mı diye…
Kore hükümeti sana aylık bağlamış bir miktarda para yollamışlar kızım,onlarda artık ümidi kesmişler Yusuf’tan,ya esir düşmüş yada ölüsü tanınmayacak hale gelmiştir diyorlar…sende bir an önce kendini toparla,ölenle ölünmez,bak daha çok gençsin…almış olduğum kötü haberin yükü ile adım bile atamıyordum,yığılıp kalmıştım olduğum yere,bir vakit kendime gelemedim…ne kolay demişti muhtar Yusuf’u unutman lazım diye…ben nasıl unuturum,nasıl kabullenirim,yokluğuna nasıl dayanırım…

içimdeki çıkmazlar,çaresizlik,umutsuzluk,huzursuzluk gün geçtikçe büyüyordu,aklıma yapabilecek mantıklı hiçbir şey gelmiyordu sadece boş,boş izliyordum Yusuf’tan arta kalan dünyayı,ne var ki Yusuf benim hayatımın tümünü oluşturuyordu ondan arta kalan ise sadece boşluk…Yusuf’un süt annesi de bu olaylardan dolayı baya yıpranmıştı,rahatsızlığı her gecen gün artmaktaydı…kalbi bir gün olanlara yenik düştü ve onu da kaybetmiş oldum…artık tamamen yalnızdım…vefattan sonra çocukları mirası paylaşmak için geldiler,bütün olanların üstüne birde evsizlik eklenmiş oldu,şimdi başımı sokacağım bir evimde kalmadı…bende ailemin yanına dönmeyi en doğru karar olarak gördüm ama onlar beni kabul etmediler…ne yapacağımı iyice şaşırmış bir duruma geldim ve hemen muhtarın yanına koştum,beraber kasabaya inip benim adıma yatırılan parayı çektim artık köyde kalmak istemiyordum,bu parayla şuan oturmuş olduğum evi satın aldım,aylığımda her ay bankaya yatıyordu,maddi olarak bir sıkıntım söz konusu değildi…

Yusuf benim için ilahi bir dokunuş,bir hediyeydi…onunla yaşamış olduğum kısa mutluluk,beraberlik beni sonsuz saadet ve huzura sevk etti…aşkı beni deryalara Ummanlara taşıdı…sır iklimlerinden teker,teker geçiyordum…ilk başlarda en çok canımı yakan Yusuf’un bir mezar taşının dahi olmamasıydı,zamanla buna da alıştım…yüreğimin,ruhumun en değerli olan köşesini onun mabet’i yaptım…en dara düştüğüm anlarda Yusuf’un hayali,güzel sureti karşıma dikiliyordu,seni hiç unutmadım,unutamam diyordu bana…

Bende o hep yanımdaymış gibi yaşıyordum,sabahları işe uğurlarcasına pencerede bekliyorum,akşam dönecekmiş gibi yolunu gözlüyorum…hiçbir zaman onun yokluğunu hissetmedim,hissedemezdim…ona ihtiyaç duyduğum her anımda varlığı ile bana kol kanat geriyordu…şimdi sorarım sana kayıpsehirler aş(ı)k ölür mü?…

Evdeki herkes ağlıyordu,Zehra nine hepimizi hayal dünyasına hüzünlenmeye götürmüştü,meraklanmış olduğum bir hayat hikayesinin yerini keşkeler aldı…neden ben böyle bir aşk bulamıyorum Zehra nine diye haykırmak geliyordu içimden…ilk başlarda mantık ve değer yargıları göz önüne alınarak başlayan aşk! ,her aşaması ile,ilahi bir dokunuşa mazhar olsa,kalbe işlense,ben kah ağlayan,kah gülen yürek güvercini olsam rengarenk,ruhum bedenden cıksa,çöllere düşse ve oradan alemi seyreylese ama ben aşık olsam tutarsızca,sınırsızca,sonsuzcasına,hani ölümü öldürürcesine,karşı dururcasına…aş(ı)k ölmez be Zehra nine,hiç ölür mü,aşık olan yanılır mı,aldanır mı,yarı yolda kalır mı,sen hiç yolda kaldın mı,aşk seni hiç yarım bıraktı mı Zehra nine…aşka nikahım kıyıldı mihri ölüm oldu,beni aşkla öldürün halaca Mansur gibi,kays(mecnun)gibi…

a.r.d

Sen benim hissettiğim,görmediğim,aşkı perde arkasındaki hayale yüklediğim sevgilimsin,görebildiğim şekillerden uzak…yaşandığım zamanın dışında,farklı bir yıldız zamanında yaşayan sevgilimsin…sen bir duygusun,düşüncesin kalbimin insan eli değmemiş hücresinde yeşeren…paylaşılması gerekiyordu emanetçi,seyyar bedenlerde…paylaştıkça anlam kazanıyordu,gök gürültüsüne yağmurun kattığı anlam gibi…sen içimde yeşeren tazelik,meyvesi gibiydin en kurumuş,ümit kesilmiş ağacın…içimdeki sen,paylaşmam gerekiyordu seni…paylaştıkça artıyordu,paylaştıkça tamamlanıyordu aynada baktığım yüz…kimse talip değildi bu yüke…sen düşünce,sen hayal,sen,ben olan yine kaldın benimle…

Yüzünü hiç görmediğim,sesini hiç duymadığım,güzel olduğuna inandığım sevgilim…senin güzelliğin benim hayal gücümle kısıtlı…seni anlatmaya çalışmak bir ressamın aşkını tual karşısında görülmemiş renklerle ifade etmeye çalışması gibi…bir gerçek buluncaya kadar yine sana yazıyorum, ruhumun,yüreğimin bir beyaz kağıt boşluğuna…

Bu yazıyı da sana yazıyorum…sevgilim,sessiz çığlıklarım,gün ışındaki karanlığım,karanlık da ki huzurum…hayal dediğin senin gibi olmalı,bakışların çölde mehtaplı bir gece,ellerinin çizgisinde kaderim gizli,parmakların kalem kırılganlığında,aşkı yazmışta mürekkebi kalmış ucunda…her yaşadığım yıkım emri aşklardan sana sığınıyorum…yıkılan benim,yıkılan kimliğim…yerine inşa edilmeye çalışılan ruhsuz beton sütunlar…

Seni yazmak aşkı yaşamak gibi,seni yazmak uçsuz,bucaksız okyanus maviliğine yelken açmak  gibi,seni yazmak sözlerin tükendiği anlarda aşk,huzur,mutluluk gibi ifadelerin ne tual karşında nede kağıt parçalarına ifade edilmediği,sadece yaşanılır dediği gibi…

İki ayaklı sandalyenin iş göremez raporundaki haklı neden gibiydi sensizliğimde aynaya baktığım yarım suret,işe yaramaz ıskarta anlarımın geri hizmet bilançosu sensizliğim de çekilen çile…

Bilmiyorum kaç gece daha  şuan  dinlediğim müziğin acıklı melodisi eşlik edecek gözyaşlarıma,sana yazılan satırlara…ve kaç gece daha tahammül edebilirim yerini ancak senin doldura bileceğin boşluklara,yalnız senin aydınlata bileceğin karanlığa…bilmiyorum kaç gece daha dayanabilir  şu bedenim yalnız başıma acı içinde geçirilen onca saatin ardından,uykusuz kaldığım sabahlara…

Hayat ne kadar kendi gerçeğini fısıldasa da kulağıma,aldırmam!ben yine umut yapar beslerim seninle yaşanılacak sandığım yarınlarda,uğruna koskoca gençlik adadığım hayallerde…yoksa sevgilim ben ne yapayım sensiz yaşanacak mutluluk, istikbal vaat edilen yarınlarda…

Sen fikrimde tutsak

Sen hayatımdaki meçhul nokta

Sen kanayan yaram

Sen günahım

Sen isyanım

Sen varlık ile yokluk

Hayal ile gerçek arasında ki çelişki

Bu ayrılık nereye kadar…

a.r.d