Hoş gelecek kadar çok sebebin vardı

Hoş gelecek kadar çok sebebin vardı

Hoş geldiğin kalbime nice unutulmuş sevinçleri de getirdin

Biz yok saymaya başlamıştık oysa bayramları

Bayramlar sadece küçük çocukların bakışlarına yakışırdı

Aşka kalem tutan bir şair saplanır yine yüreğime

Aşkı anlatan bir şiir gizlenir gözlerine

Ben bulduğumu arıyormuşum meğerse

Sen bakışlarınla güneşi yakarken

Ben aşkı yaşamaya engel korkularımı unuttum

Dilime ne çok sensizlik birikti bir bilsen

Anlatsam kendi öyküm olurum

Sussam bir aşk bırakırım avuçlarına

Sen en iyisi mi bak gözlerime

Gözlerimin yeşiline ela dokun

Kalbim kalbindeyken ben sürgünde mi oluyorum

Artık ben kalbinde konaklıyorum

Yazacak çok şeyim yok aslında

Seni tanıdığım günü milat sayıyorum

Hoş geldin!hoş geldiğin bir çok nedenle

Ne çok bekledim bir bilsen

Kalbimin kuraklığına okyanus dokundun

Seni sevmenin ayrıcalığını yaşarken,ellerim sarı saçlarından sorumlu,kaç kadın saçlarından sevilir,tel,tel saçlarına geçmişin hüznü silinir,sen düşlerimde hep gülerdin bana,ben ise yüzünü bir türlü çıkaramazdım,seni hep saçlarının sarısından tanırdım,yağmur yağardı düşlerime ama sen hiç ıslanmazdın,artık gecelerime sen dokun ki yaz düşlerim sonsuz olsun…

İçime bir önceki aşktan yalnızlık uzanıyordu

Kentimin kalabalığında kendime yalnızdım ben

Yenilmekten de korkmuyorum seninleyken

Sen hep varlığımda ol

Sen hep bakışlarınla dokun bana

Bilirim bakışlarında taşıdığın aşkı!

Sen bakarsan gözlerime,Akdeniz olurum güneşe uzanan

Kaşlarını çatsan fırata türkü olurum ölümü anlatan…

a.r.d

Kadınım! güldüğüm tüm fotoğraflarda senden kalma mutluluklar taşıyorum ben,mevsimleri bahar diye seviyorum,sen kokan çiçekler topluyorum yine bahçemden,kaybettiğimi bulma özlemiyle çıkıyorum tüm yollara,aşk bürünüp,bir çocuk taşırken kalbimde ne kuvvetli atıyorum adımlarımı sana,adımlayarak büyütürken benliğimi,benimle birlikte büyüyor sanki uzaklar…

Gözlerime güneş değmeyeli ne çok zaman geçmiş,vuslata çıkan sözlerimde ben aşkı çoktan unutmuştum,gece karanlığından da vazgeçtim sana adadığım yıldız kaydıktan sonra,bir yıldız kayarken bilinmeze,gözlerindeki ışığı siler öyle gidermiş…

Unutmamak için yazıyorum,bu resme ondan bakıyorum uzun,uzun,gülüşümdeki incelikten sana olan büyük bir aşk çıkarıyorum,aşkı kaybettiğime üzülürken yine kendimde aşka ev sahibi bir şehir buluyorum,her köşe başını kendime ait sanırken,benliğime ismini haykıran rüzgarlar esiyor,papatyalar sana gülüyor yine,sonu sevi yora çıkan falları özlüyorum,oysa şimdi vuslatın olgunluğunu tek başıma yaşıyorum,tek başıma kalmak istedikçe kemdim de ,gözlerime dikiliyorsun,ben yine bakışlarımı sende unutuyorum…

Acıtmak istedikçe canımı,yazıyorum…sevgi sözlerindeki kayganlığa şaşıyorum,nasıl sevgi okunurken sözler ayrılıkta sonuçlanır…sen uzaklarda beni düşünürsen,şehrimde bahar olur,bir resme bana dokunur gibi bakarsan kalbim bunu anlar,kalbimin nasırlığına nisan yağmurları yağar…

Ben aşık oldukça bu dünyadan ölüyorum,aşık olmamak için zorlasam da kendimi, ölümcül bir acı taşıyorum,kalabalıkları katleden,yalnızlığa ortakçı düşünceler besliyorum…kalabalıklara sessiz,kendine özgür…bir ayna tutmaktır içine aşk,kendinde yine sevgiliyi anlatan ayrıntılar yakalamaktır,ne çok benziyor göz yaşlarım yağmura,ellerim senin gibi terliyor,tüyden kaleme yine kan sıçrıyor…

Seviyor musun diye sorma bana,sevgiye olan özlemi satırlarda acıtıyorum,belki bir gün ismini bildiğim acılar çekerim aşktan kalma,yada sonsuza kadar mutlu olmanın sevincini yaşarım…

Unutmamak için yazıyorum,kavuşma anıma saklıyorum ayrılıklarımı,senden önceydi derim tüm acılarım,öldürmeyen acıların olgunlaştırdığı gerçeğinde,ben kendimi sana hazırlıyorum…

a.r.d

Sana göre ben küçüktüm…Ben yüreğimin en derin köşesinde senden büyük sevgiler yetiştiriyordum,senin haberin bile yoktu…geceye yazmıştım adını…yalnızlığımda senin çok sevdiğin,adını bilmediğim,ne dediğini anlamadığım şarkıyı dinliyordum,istediğim sözleri kullanıyordum seni anlatan ve şarkı o sözlere bürünüyordu,kadın aşktan bahsediyordu,ben bu şarkıyı imkansız bir masal olarak yorumladım…

masallarda yaşanan koca bir yalanmıydı,yoksa onları gerçek yapan bizlermiydik,kimseye söylemediğim gerçek bir masala inanmıştım içinde seninle olabildiğim…ben yüreğimin en derin kuytularında senden büyük sevgiler yetişiyordum arada ki yaş farkını kapatmak gayretiyle…kimselere mırıldanamadığım aşk şarkısının sözleriydin,ben bu sözlerin eşliğinde tanımıştım hayatı,deniz gözlü bakışların olgunlaştırmıştı beni…

Kaybettim ben o sözleri de artık,keşke saklasaydım diyorum ama gidişinle çok kızmıştım sana,sana dair ne varsa yazdığım parçalamıştım hepsini…ben çocuk olmaktan vazgeçmiştim sana aşık olduğum yıllarımda…sen şehrimin en güzel kızı,ben kaldırımda oturup sana aşk cümleleri toplayan,yaşını gizlemeye çalışan aşık…yazdıklarıma düşüyor hayalin,bir başkasıyla gittiğin  gün ölüm sancısındaki beni anlatıyor…asılıyor aşk dediğim cümleler sokağımdaki dar ağacına…ben aşık olmak istediğimde geç kalmıştım hayata,bakışlarında tanımıştım aşkı ama son treni kaçırmıştım aşka giden…ben yine geç kalmıştım…sana yazdıklarım kaldı şimdi bana…

Birde paylaşıma açık anılar dolu hatıralarımda…anlatmak istiyorum seni eski günlerdeki gibi…çocuk olduğumu kabullenemediğim yıllarımda sana olan aşkımı çabuk kabullenmiştim,şimdi kimliksiz aşklar besliyorum ben,adressiz mekanlara yolluyorum tüm mektupları…sessizlikten kelimeler türetiyorum,yalnızlığımın karşısına dikilen,buda faydalı olmuyor…hayatta hiç hatırlamayacağın,şuan görsen tanımayacağın bir gönül sancısıydı sana hissettiklerim,belki bilsen sende kalmak isterdin yada benim gibi bir yanını hala çocuk bırakmak…

Bir masal büyüyüsün sen

Ulaşılmazsın,yaşanmazsın,imkansızsın

Anlatılırsın masal pembeliğinde

Masalda adı gecen güzel kızsın

Bir varmış,bir yokmuş diye anlatılan

Bende sana aşık genç olurdum

İmkansız olana inat hayaller kurardım öylece

Şiirlere gizlenmişti aşk
Seni sadece onlar anlatırdı

Yaşardım seni hayallerde
O hayaller bir masaldı

Bitmesin bu masal
Anlatılsın hep bu şiir

a.r.d

Gezdiğim şehirlerde uğradığım mekanlardır otel odaları,farklı mekanların vazgeçilmez güzelliğine rastlarken,alışkanlığımın dışında kasvet yuvalarıda olur,bir oda daha önceki sahibinden izler taşır,hep güzel ve yarım kalmış hayallere rastlamak isterim sonu benimle biten…en ufak eşyayı almayı unutmazken oda sahibi kurduğu hayali unutur,bazen göz yaşlarını taşır bir önceki kişinin başımı koyduğum yastık,oda zindan,düşüncesinde esirdir,yine zoraki bir ayrılık…

Gece farklı sunar şehri,hüzün kapımdan kovduğum,penceremden izinsiz giren davetsiz misafir…sehrin hediyesidir geceye sarı ışıklar,göz kırpan sarı ışıklar yalan bir aşkı hatırlatır bana,sabahı bile bekleyemez bir çoğu sönmek için…

Şehrimi özledim şimdiden,oysa burada kalıcıyım,ne çok şey getirmişim yanımda şimdi fark ettim,nakliyesi bulunmazken anıların kalbime ne çok sen istiflemişim,hani seni anlatsam karşımdaki boş caddeye sahipleneni gülen çocuklar olurmuydu,şehrimden bir köşe anlatsam mesala karanlık meydanlarını aydınlatan anıtlar dikilirmiydi…

Bir şehri terk edersin işlerini sebeb göstererek,gitmesende olur gerçeğini kabul etmezsin,en kolay şeydir uzaklaşmak,uzaklaştıkça hatırlamaktan ırak olacağını zannedersin,hatırlamak gibi evcil yanlarını yabancı şehrin kaldırımlarında tanımazsın oysa sadece kendini kandırırsın,insan unutmak istediğini hatırlar…

Gittiğimi şehrim fark edecekmiydi,uğurlanmayı hiç sevmem,oysa dön dercesine uğurlanmayı bekledim,gitmek ister yanıma nice sen alıp gittim,belki fark edersin kendinden eksileneni…

Fark etmezliğinde gözlerinle saracağın yaralarım artmıştı,bilincsizce savururken uzaklara kendimi ne çok fark edilmek istemiştim,ne çok bencilmişim,zaman gecerken yaralarımın üzerinden oysa ben gecer sanmıştım,yanılmışım…

Geç kalmış fark edişlerim pişmanlığıma yama olmaz,bir şehri bırakırken sana başka bir şehirde bakışlarına benzer ayrıntılar aradım…ömrü aramakla gecen adamın yolları sessiz,levhaları ise konuşkan olurmuş…

a.r.d

Ağlamak istediğinde ağlayamaz genelde insan,gözlerimden yaş olarak damla istedim,hüzünlerimizden yetiştirdik bizler huzuru,hüzünleri göz yaşı ile besledik…uzakları yakın etmekle başlar aşk,sen beni kendine taşı ilk olarak,aşk!seninle aramızda kaç şehir var,ben hiç saymadım,seni kendimde bulurum,sen bendesin çoğu zaman…

Hadi seviyorum de,bize kulak veren yıldız duysun aşkı,son yakışmaz bu güzelliğe ve hiçbir son kirletemez aşkı,aşk koparım enginlerden,hani bulunmaz denilen,aşılmaz denilen,başka bir şehrin rüzgarı kirletmemeli saclarını…

Sevdaların sırtını dönüp,çekip gitmeyi ima ederdi,oysa tüm yalanlarımı çocukluğumda bırakmıştım,hatırlıyorsan senin için yapmıştım isimlerimizin yazıldığı uçurtmayı,ne kadar çok yükselirse sana o kadar aşık olacaktım…

Öğrendim,düşersin,kalkarsın,devam eder hayat,odamın içi beton sütunlara taşınmış esaret dolu,bu son savaş,sana verdiğim son taviz…üşüdüm,ört üzerimi gece,karanlığı değil hüznü çarşaf gibi…

Bir şehri bölmeye yeter deniz,biz deniz etrafında kurulmuş şehirler gibiyiz,iki yakası olan,iki yüzü olan,iki hikayesi olan aşk gibiyiz,birleştirir seni,beni bir köprünün heybeti…

Saat gecenin üçü ben hala uyuyamıyorum,deniz tarafından bölünen bir şehri tamamlayamıyorum,köprüler kuruyorum adı aşk olan ve ben seninle tamamlanıyorum…

Kaldırıma düşlerimi kazıyıp,takvimlere seni ekliyorum

Sana gelemediğim,seni düşünmediğim her günü ben yok sayıyorum

Hayat mı?ecel mi?kazanç mı?kayıp mı?her günüm

Askıya alınmış sensiz ruhum

Söyle bu yol nerede biter

Bu koşturma nereye kadar

Hangi yol seni bana getirir

Kaç hayal  bir sen yapar

Aşk için kaç gerçeği feda etmeli insan

a.r.d

kendimi dinlemek isterim herkesten soyutladığım,bir viraj olurum ucuruma yaslanan,bazen bir liman tüm fırtınalara kapalı…

kendimde bulurum suskunluğu,yazarak konuşurum,tarihcesi olmayan ,hiç yasanmamış,kimliksiz bir aşktır tasıdığım…

bazen yeni bir şehir diliyorum kendime hatıraları sadece benim yasadığım olan,yarına hep umut taşıma isteği,sokağımda doğmalı güneş,
bir fincan kahvenin hala kırk yıl hatırını güden komsular,sokaklarında yeni yetme aşıklar,eskiyi aratmayan sevdalar var gözlerinde,
bazen kirlenmemiş bir gök yüzü diliyorum,yağmur bile ağlatmamalı onu,susuz kalma korkusu yasamadan tüm çiçekler,
ben susuz kalacak kadar serap özlemi yasıyabilirim ucsuz sahralarda ama tüm seraplarımda ben aşka çıkmalıyım,
hikayesi başka sehirlerde anlatılan bir aşkı taşımalıyım..

yeni bir sayfa acmak belkide,geçtiğin tüm yolları sıfırlamak,yeni bir yol bulmak ruhuna,dağ ve patikadan oluşan,adressiz ve caddeden uzak evim,
içimdeki cocuk korku yaşamamalı karşıdan karşıya gecerken,hasret uğurlamalı sabahlarımda ,gece dönüşlerimde kavusma sevincim,
karşılamalarımda bir kadın,yolumu gözlüyen…

gün içindeki gülen yüzüme inatla satırlarda hüzün işlemek bunun adı,kalemin kağıda işkencesi gibi,neyin intikamıydı bu?
tüm cevapları kendime saklarcasına susmalıyım,ya da avazım cıktığınca konuşmalı..
uzvu kesilseydi bedenimin hayat sevincim kalırmıydı,ellerini tutabilmek için ellerim mesala,
ben sana kalbimle sarılabilirmiydim,sana gelmek için ayaklarım mesala,ben düşlerimdeki gibi uzaklara kavuşabilirmiydim,
silebilirmiydim yolları,dilim olmasa seni anlatan,sen gözlerime bakıp gözlerimden bir sen daha çıkarabilirmiydin,şarkı sözlerimde
seni anlatıyorum,daha müzikle buluşmamış…

haykırışım kör ve sağır geceye,özgür bakışlarımdaki esareti silmeye bir aşk gelmeli,aşkla vuruyorum
kalbimin orta yerinden kendimi,can çekişmelerim oluyor sensizliğim…

a.r.d

Efkarın demlendiği,şehrimin kıyı şeridinde,asırlık aşkların şahidi bir nostaljik mekan…denizi gören tarafında oturup yudumlamak düşünceleri sıcak cayın eşliğinde,kışı aratmayan bir bahar akşamında…

Karşı kıyılara gitmeye hazırlanan bir gemin limandan ayrılmak istemezcesine feryadı siren sesleri…geminin seyir defterine yazılmıştı tüm mektuplar karşı kıyılarda yitirdiğim sevgiliye cevaben…

Karşı kıyılara,sevgiliyi götürecek geminin aşk yolcusuyum ,ne uğurlayanı,nede bekleyeni olan…o gemide olmayı düşünmek,yol almak karşı kıyılara,seni bulmak,sana kavuşmak karanlığımdan sıyrılıp…efkarın terkisinde ,dudaklarıma kelepçelediğim şarkı sözünün eşliğinde ,düşüncemin firarı yalnızlığımdan…

Sahili yol boyu adımlamak düşüncenin ve hasretin dayanılmaz anlarında… Gün batımını izlemek martıların aşk fasıllarında… deniz demek sen demek,deniz demek aşk demek,deniz demek ayrılık demek…esir almıştı ruhumu düşüncen… Kaç şiir yazdım,kaç umut adadım sevdanı dilendiğim bakışlarının derinliğine…

Bir gülün ömrü üzerine yazılmıştı seninle aşkımız…bir mevsimlik duygu fırtınası…savurdu rüzgar yaprak kırılganlığındaki bakışlarını karşı sahile… Denizleri mürekkep yaptığım,sayfalarını rüzgarın savurduğu tüm mektuplar sana yazılmıştı…bir gülün ömrü ne kadar olur ki?tabiata renk veren kısa bir paylaşım…aşk kısa sürdü,izleri silmek,aşkın gölgesinden kurtulmak bir ömür… İzini taşıyor şehir,adımladığımız sahil…

İşte sensizliğin feryat ettiği bir gün batımı ve ben yine aynı sahili sen yanımdaymışsın gibi adımlıyorum,yudumluyorum hasreti,elimde ucu körelmiş bir kalem ve bir bankın soğukluğu,gözüm karşı kıyılarda,sevgili uzak değil göz ucu yakınlığında…güneş veda etmek üzere şehrime,bitmesini istemiyorum bu günün,bu yazının uzadıkça uzamasını istiyorum…

ve yine aynı sarkı kulaklarımda,sen talihime takıldın,adın düşmez dudaklarımdan..bu deniz ,adımladığımız sahil, dalgalara donunan martılar seni özlemiş,dön gel esmerim,her şey bıraktığın gibi,kaldığı yerden devam etmeye hazır…kendime soruyorum şimdi aşk mı güzel?hasret mi?hasretin içindeki mutluluğa dokunmakmış aşk,benim hasret kadar mutlu yanlarım vardı,sen vardın..aşk seninle yaşadığım güzel bir paylaşım,bir gülün tabiata kattığı gibi..seninle aşkı yaşamakta güzeldi,her gün,her an hasretini çekmekte…

sen benim için…

sensizim…

sahil sessiz…

yüreğimde aşkının izleri…

sensizliğimde göz yaşı mesaisinde ruhum …

ağlamak senin için…

oda güzeldi…

a.r.d

Bir ömre kaç aşk sığdıra bilir insan,bir hayat kaç aşkın ağırlığını taşıyabilir?hasret acısı kadar severim oysa hayatı elimde aşkın ve hayatın yalan yanlış tarifiyle…tam olarak hayatın neresindedir aşk?hayat kazananla kaybedenin mücadelesiymiş oysa, süresi belli olmayan…aşk ise kaybedenin göz yaşında gizlenmiştir…

Hayata kaç aşkın göz yaşı döküldü,kaç aşkın gece olup sancısı sürüldü…hayata kiralanmıştı ruhlarımız, aslında ruhumuz bir karanfile emanetti ağıt tutan gecelerde…ben hayatın yollarını kaybettim kazanın hepsini aldığı bu düzende…senin için biriktirdiğim tüm karanfiller senindi  oysa şimdi beni yollara sür sevgili,hayattan başka bir hesap açmak istiyorum adıma…

Yollar dağların eteklerine çıkıyormuş,bilmediğim dilde konuşuyor insanlar,uzaklarda bir şehre yerleşiyorum,bir kadın seviyorum sarılmaları seni hatırlattığı için…kendime kızsam da unutamıyorum şehrinin sonbahar rüzgarlarını,deniz kokan sokaklarını…

Dilimde senin için biriktirdiğim sözleri azat ediyorum güzel  bir kızın bakışlarına,deniz kokmuyordu belki sacları ama senin gibi bakıyordu,bir kış günüydü insanı titreten ben ağustos oluyordum senin gibi güldüğü zamanlarda…

Ben seni içimde büyütmüşüm ruhumu istila ettiğin fırtınalarda, şimdi alıyorum kendimi gözlerinden başka tutkulara demir atıyorum…bu son  sancıydı çekilen ve kendini şair zanneden isyan yazıyordu içindeki hayale…

Ben aşk olmak istediğim anlarda nedenini daha çözemedim hasret olurum,ben en derin kuytularda aşkınla süslenmiştim,şimdi bir gül kan ağlıyor düşlerimde sen ise siyah saclarını kızıla boyuyorsun,anladım ki aşk toplumsal bir yalanmış sahte gülüşlerin senfonisinde…

Beklide en ucuzundan bir paylaşımdı aşk,kalanlar gidenlerin ardından bir türküyü bile çok görürdü,oysa hançer kıvamında bir soğukluktu aşk yüreğime saplanan…ben çok güzel aşık olurmuşum tanıyanlar öyle der ve her aşkta ben kaybolurum…

a.r.d.

Bir kadın tanımıştım,büyümeye dünden hevesli,hayatı kendinden emin gözlerle izleyen, o  izledikçe dünyayı güneş ışıklarını kısıyordu,bir şehre iki ışık fazla geliyordu…biz hayatı birlikte öğrenecektik,hayat ise kaynağı olmayan kitap,yaşadıkça öğrenirsin,düş dükçe tanırsın kendini,aşk denilen bilmeceyi…aslında hiç kimse yanlış olanı sevmez hayatta,yola çıktıktan sonra yanlışın,yanlış olduğunu anlar,sevenin kurban seçildiği masallarda,aşklarımız kan uykusundadır,sevmek için sıradadır insan ,güven ise dönüşü olmayan yoldadır…biz ne zaman büyüdükte bizimle birlikte büyüdü yalanlarımız…düşünmemeliyim ne kaybettiklerimi nede kanayan yanımı,düşündükçe kanar acıyan yaram,canım ise acıyan yanımdadır…

Anlayarak yaşlanıyorum,her anladığımda bir hatanın esiri oluyorum,anladım ki gökkuşağına küsmemeli insan,sonra hayatta renksiz kalabiliyor…seni sonsuza kadar sevebilirdim,sen benim için avuçlarında yalanlar yetiştirdin,bitmek için değil,sonsuz olmak için kurulmuştu tüm düşler,düşler gibi,ömrüm gibi yitik ve yalnızız şimdi,sen köşende elleri yüzene kapanıp bekleyen bir kadınsın,ellerin ellerimde değil yüzünde yaşlanacak şimdi…

Bütün yanlışlıklarımızdan yine bir aşk doğacak kadar seni seviyorum,tek bir söz duymak istiyorsun belkide,yenilginin siyahında zafer çığlığı atma isteği sendeki,unutma en büyük aşklar gurur adına katlediliyor,oysa tüm düşlerimin zehri alınmıştı ve biz şehrimizin en güzel masalıyla aynı yaştaydık…

Ne rüzgara karşı yürümek yordu beni,nede aşka küs yaşamak,sadece sensizlikti belki…sanırım ben ağlıyorum,göz yaşlarım hiç bu kadar ıslak olmamıştı,sen hiç bu kadar uzaklaşmamıştın…her şey bitti,yağmurun bulutuna dönmesi gibi,her şey zor olsa da başladığı noktaya geri dönüyor,üzerimden mor bulutlar geçiyor…evi boşaltıyorum bu gün,eşyaları toplamak,onlara sensiz dokunmak zor geliyor…

Biteceğini bile,bile tekrardan sever miydim diye soruyorum kendime,bunu hiç düşünmeden tekrardan yapardım,ömürlük olmasa da,kısa sürse de seni yine severdim…sessiz düşünme saatlerimde kendime itiraflarım,hatıraları deşme anlarım,kurcaladıkça ortalığa saçılan izler…artık kurtulmalıyım,unutmalıyım seni…bir sabah katlığımda ellerimin çizgisi yeni bir yolu gösterecek,kaderim gözlerimden önce,ellerime vuracak,sana ellerimle susuyorum,eller dokunarak konuşur ya,ben senden uzaklarda,sana dokunamayarak,sana susarak gün eskitiyorum…her yağmurdan sonra çıkan gökkuşağını gördüğünde beni hatırla,ben öyle yapıyorum,ben yağmurlu bir günde tanımıştım seni…dört günlük yaşarsın aşkı ama bir ömürlük hasretini çekersin…

Bir adam vardı kendini kurumuş bir papatyaya bağlıyarak hayata tutunuyordu,çünkü papatya bir zamanlar sevdiği kadının saçlarını süslüyordu…

a.r.d

Mutsuzluğun sancısı mı olgunlaştırıyor beni,yoksa silerek öğrenmek mi?öncesi ve sonrası yok hayatın sadece şuanı yaşayabiliyorum,hayat tüm cevapları zamanın  içine saklıyor,yaşadıkça öğreniyorsun,yürüdükçe yakınlaşıyorsun…senden önce yüzüm kimliksiz,tebessüm yüzümde öksüz,bir aşk yazıyorum aşk yarı yolda kalıyor,aşkta ayrılık iz sürüyor…serap halindeyim,gerçeklerden uzak,hayallere tutunarak yaşıyorum…köre haber getiren elçi yine karanlığım oluyor…

Sen geldin,düşlerimde yaşamaktan vazgeçtin,şuan gerçeğimdesin…ben çok görmüştüm yüzünü düşlerimde,senli rüyalarıma dualar eklemiştim gerçeğim olman için,şimdi sen varsın,her adımda sana yakınlaşma gayretim,kalbi dışarıda atan çocuk sevinci…

Seni düşünürken bir şehir oluyorum sokakları olmayan,sadece büyük bir meydandan müteşekkil,bir meydan oluyorum içimde sen,saba rüzgarı esintim oluyor ve sen hala içimde büyüyen kadın,bir şiir oluyorum yine,öncekilerden daha anlamlı ve adın yine geçiyor bir ömür boyu sürecek şekilde,ömrüme gamzelerin mühür oluyor…

Yaşanan her anım seninle,ben seninle öğreniyorum unutmamayı,seni ömrüme taşıyorum…seni günde kaç kes seviyorum bir bilsen,kaç kes senli düşlere dalıyorum güpegündüz,kaç kes seninle bir ömrü hayal edip o ömürde yaşlanıyorum ve sen yanımda oluyorsun elleriyle konuşan kadın…

Ben bakışlarımda seni taşıyorum,sen diye bakıyorum bu şehre,sen,ben ve koca şehir aşka yanıyor,içime aşkın yangını sıçrıyor…sen yine yalın ayaklı bir kız olursun,bastığın yer kutsal,bana koşuyorsun ellerinde huzur,gamzelerinde bir ömür yetecek mutlulukla…

Senin adına atılan başlık gibi hayat,sen yeni hayatımın adı,hayat buluyor tekrardan solmuş tarafım,sol tarafımda taşıdığım sancım diniyor,sükun buluyor tüm düşünceler,tüm fırtınalar geride kalmış ve bir  limanda soluklamak yeni hayatı…üzüntülerinde tek değilsin artık,ağlarsan bir gözünden sen,diğer gözünden ben damlarım,ölsen ilk olarak beni gömerler…imkansızlıklar düğümlemesin kalbini,gözlerinde aradığım küçük bir cesaret,sana emanet ömrüm,aşkım…

a.r.d